| تبليغات | X |
دنباله اش را اینجا بخوانید.
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
درست یک هفته بعد از مرگ ندا آقا سلطان رسانه ی ملی هر چه کرد تا به روی خودش نیاورد و روی قضیه خاک بریزد نشد.بعد از هفت روز آن قدر درتمام دنیا این قضیه را به شیوه های خاص رسانه های غربی و غیر غربی گفتند که سرانجام صدا و سیما نتوانست ساکت ببنشیند. بچه ی الکنمان زبان باز کرد اما چه زبان باز کردنی.
دیروز در خبر بیست و سی، قضیه ی مرگ ندا را با اتهام« وجود ابهامات فراوان» مطرح کردند.این که «چرا او از چهل و پنج دقیقه قبل از مرگش کانون توجه دوربین ها بوده!!»!«چرا در کوچه ی خلوت مرده؟!!» این چه مردنی است که دوربینها از قبل برای ثبت مرگش حاضر و ناظر بوده اند؟!!گلوله از پشت به او شلیک شده و از کالیبرش معلوم است به هیچ سازمان نظامی و انتظامی دخلی نداشته!! و این که انقدر رادیو تلویزیون های بیگانه از مرگ ندا داستانهایی به نفع خود و ضرر ایران ساخته اند که صدای خانواده اش هم در آمده!!!
تا آن جا که ما می دانیم در این یک هفته حتی یک بار هم تلاش نشده از طریق رسانه ی ملی با خانواده ی داغدار ندا گفتگویی انجام شود. این پیشکششان. امکان عزاداری به شیوه ی مرسوم هم از آنان سلب شده است. ( گویا نیوز:به نقل از روزنامه انگيسی گاردين پس از کشته شدن ندا، مأموران پليس با تعقيب فردی که می خواست به خانواده عزادار تسليت بگويد، وارد آپارتمان چهار اتاقه آنان شده و برگزاری هرگونه مراسم سوگواری را از سوی آن ها ممنوع اعلام کردند. آنها میخواستند پردهای سياه به نشانه سوگواری بر نمای آپارتمان بياويزند، که با ممانعت مأموران مواجه شدند. )
این در حالی بود که روز یکشنبه ۳۱ خرداد ماه بار ها و بار ها گزارش هایی را در شبکه های مختلف و در بخش های خبری گوناگون نشانمان دادند که در آن خانواده های داغداری که عزیزانشان توسط« اراذل و اوباش اغتشاش گر حاضر در راهپیمایی ها »کشته شده بودند با گردنی کج و چشمانی اشکبارمقابل دوربین صدا و سیما از داغ بزرگی که بر دلشان گذاشته شده بود داد سخن دادند.
اما تا همین دیروز در رسانه ی ملی نه از مرگ ندا حرفی به میان آمد نه کسی سراغ خانواده های داغدار دانشجویان کوی رفت.
هر روز که می گذرد به« از خاک پست تر بودن»و « دشمن این خاک پر گهر بودن» م.ا.ن. و رسانه ی دروغینش پی می بریم.
تنها عایدی بزرگ از جریانات انتخابات و بعد از آن برای دولت، پز سیاسی «حضور حماسی مردم» نیست.بی اعتمادی بزرگی است که مردم به این نظام پیدا کرده اند. فاصله و خلاء غیر قابل توصیفی که هرگز و با هیچ ترفندی پر نخواهد شد.
